من یک زنم و نه در آستانه فصلی سرد که در کویری زندگی می کنم که تنها آفتاب است و آفتاب. شهری که شهر من نیست ولی دوستش می‌‌‌‌‌دارم.

من یک زنم نه آنقدرها هم تنها.

خیلی وقت است که عادت دارم همه چیز را خودم تجربه کنم، جستجو کنم، در پی آنچه که «یافت می‌نشود گشته‌ایم ما..»، سرم زیاد به سنگ خورده است و پیشانیم پر از زخم و  شاید کمی هم سفید.

دوست دارم مرا به نام کوچکم بخوانند.

گاهی می نویسم،

می‌نویسم که فراموش کنم، می نویسم که به خاطر بسپارم.

من  هم مثل تو، فقط دلمشغولی‌های کوچکی دارم.

این روزها دلم به لحظه‌ ها خوش است. لحظه‌هایی که در تماشای یک فیلم، خواندن کتابی شاید و یا نقشی بر بوم، می‌گذرد. لحظه‌هایی که با یک دوست می‌گذرد.

گاهی همه چیز در یک لحظه روشن می‌شود ولی خیلی زود، باز من می‌مانم و گوشه‌ تاریکی از این زندگی. دلم گرفته است مثل همه این روزها.

می دانی، همه افسوسم از این است که نه آرمانی دارم، نه اعتقادی و نه عشقی که همه زندگی‌ام را وقف آن کنم. نه نوری که جذبه ‌اش بی بال و پرم کند، نه شعله‌ای که در آن بسوزم.

این  تمام درد زندگی من است و شاید تمام آدمهایی که معنای زندگی را گم کرده‌اند…

نوشته شده در دوشنبه ۲۹ مرداد ۱۳۸۶ در ۱۰:۲۸ ق.ظ و در زیرمجموعه‌ی معرفی. می‌توانید پاسخ‌ها این نوشته را پیگیری کنید با RSS 2.0 خوراک. می‌توانید پاسخ دهید٬ یا بازتاب بفرستید از سایت خودتان.