البته که خان خواهد بخشید، چه تحمل ناکردنش برون از قاعده‌خان بازی است!

تاریخ بشر سه هزار ساله است، تاریخ معماریش ده هزار. اینها –یا هر چه که باشد– خارج از ادراک نیست. مقیاسی است انسانی. می‌شود فهمید و درکش کرد. سه هزار سال را می‌فهمی. می‌توان پنجاه پدربزرگ پشت بر پشت را تصور کرد. پس میسور است. حالا آن سنگواره افریقای جنوبی و سیبری و کجا و کجا هم حتی درست. یک میلیون. آنهم همین داستان را دارد. تنها با دو سه صفر اضافه‌تر. بهر حال همین است.
آدمی را می‌توان تصور کرد در آلتامیرا. و سنگ نبشته‌ای. که حیوانی را شکار می‌کند. و آدم سال سیاه دو هزار. یک اتفاقاتی افتاده. تحولاتی عجیب. می‌توان فرض کرد –و باز با تاکید می‌گویم فرض کرد– که این آدم نخستین باشد. همان که نیزه می‌تراشد. غیر منطقی نیست. کار به هبوط و تکامل و چه و چه ندارم. هر چه باشد فرقی نمی‌کند . آیا این انسان برای بودن چیز دیگری می‌خواست؟ نه. می‌توانم آنرا نسخه اولیه آدمی پنداشت. از کران این سو هم آینده را تصور کنیم. به یک جایی می‌رسد. هر جایی مهم نیست. تمامی غیرممکن‌ها. اگر این روند خطی هم پیش رود –که البته چینین نیست ، لگاریتمی است و آنهم چه گونه‌اش. که مجموعه دانش هر پنج سال یکبار دو برابر می‌شود. –آخرش هزاره‌ای دیگر. خب که چه؟ با این دانش محدود نجوم که تا بحال ادراک بشر رفته ستارگانی با هزار و میلیون سال نوری. کار به کشف ناشده‌ها ندارم.
خب؛ قربان مهربانی و صداقتت! همه اینها را آوردی برای همین چند هزار سال؟ نخواه که باور کنم. تو به مدرسه نمی‌روی که تنها درس تصمیم کبری را یاد بگیری. می‌روی؟ … می‌دانم که داستان چیز دیگری است. می‌دانم.

نوشته شده در چهارشنبه ۲۱ آذر ۱۳۸۶ در ۸:۴۹ ق.ظ و در زیرمجموعه‌ی روزانه. می‌توانید پاسخ‌ها این نوشته را پیگیری کنید با RSS 2.0 خوراک. می‌توانید پاسخ دهید٬ یا بازتاب بفرستید از سایت خودتان.