خواستم بنویسم اما هرچه سعی کردم نتوانستم. خداوندگار گوگل را عمر دهاد! کار را ساده کرد.
دور و بر ما آدم های متفاوتی دیده میشوند. برخی چنان حساسند که حتی با کوچک ترین مسئله جزیی که شاید برای دیگران جالب و شادی آور باشد، دچار افسردگی میشوند، همان موریانهای که هر لحظه امکان دارد آدم را تا ته بجود. خواندن ادامهی این نوشته »
آیا انسان مرکز جهان است؟ اشرف مخلوقات؟
با آنچه میبینیم و میدانیم ذرهای بیش نیست در مقابل این سبع سماوات و الارض. دوراهی است. یا اینها توهمات برآمده از ذهن خودخواه و توجیهگر آدمی است که برای استیلایش بر دیگر طبیعیات اعم از جماد و نبات و حیوان خود را رسمیت میبخشد و یا بواقع گوهری نابسود دارد که سبب میشود همه را به کرنش بگیرد.
جوابش برای آدم مسوولیت میآورد. شق اول آدم را حداکثر ممکن استفاده وادار میکند که هر غفلتی در عدم برخورداری از تنعم خسران و نقصان میآورد و دومی ذهن آدمی را به چیزهایی که ندیده و درکش نمیکند مجبور میسازد. میپذیری آنچه را به درستی درک نکرده ای. عیبی ندارد. عیبش آنجاست که زهری بجای نوشی بخورانندت.
هر چه که باشد این دو راه از هم جداست. مثل زاویهای که هر چه پیش میرود فاصله دو شاخهاش بیشتر میشود.
توضیح بیشتری نمیدهم.
۱-ای انسان فانی این چند صباح! از دنیا و نعماتش –بای نحو– استفاده کن و لذت بر و لحظهای از این کامجویی غافل نشو.
۲-ای مرکز خلقت ! آهسته برو و آهسته بیا و بپا که خلعت کدام مطاعی بر تن کردهای.
ارتباط یعنی تبادل افکار ، عقاید و اطلاعات با استفاده از نمادهای مشترک مثل کلمات و اشارات . در واقع هرگاه اطلاعی کسب شود یا ابهامی کاسته شود ارتباط اتفاق افتاده است .
گاهی اوقات ما فرض میکنیم که ما و طرف دیگر ارتباط درک مشترکی از نمادی که از آن استفاده کرده ایم داریم در حالی که لزوماً اینطور نیست. مثلا به عبارت “در اسرع وقت” فکر کنید، آیا همه برداشت یکسانی از آن دارید ؟
لذا مفهومی تحت عنوان ارتباط اثر بخش مطرح می شود .
در اینجا هفت باور اشتباه در خصوص ارتباط را ذکر می کنم . چنانچه درک خود در مورد این باورها را تغییر دهیم ، ارتباطات ما اثر بخش خواهد شد .
۱) ما فقط وقتی می خواهیم، ارتباط برقرار می کنیم.
۲) واژه ها برای گوینده و شنونده معنی یکسان دارند.
۳) ما عمدتاً از طریق لغات ارتباط برقرار می کنیم.
۴) ارتباط مسیری یکسویه است.
۵) پیامی که ما می فرستیم همان پیامی است که شنونده دریافت می کند.
۶) هرچقدر اطلاعات بدهیم هنوز هم کم است.
۷) کلمات بیشتر باعث شفافیت موضوع مورد بحث می شود.
به همت محققان ایرانی …… در …. طراحی و پیاده سازی شد.
اگر دنبالگر خبرهای خبرگزاری ها خصوصا خبرگزای دانشجویان ایران (ایسنا) باشید، هر روز می توانید دو جای خالی جمله فوق را با عنوان یک سیستم و یک دانشگاه، پرکنید. پای ثابت این خبرها نیز دانشگاه صنعتی امیر کبیر خضوصا دانشکده مهندسی پزشکی این دانشگاه است.
با اینکه این خبرها چگونه تهیه می شود و چه انتقاداتی از طرف طراحان و اساتید راهنمای آنها بر شیوه کار این خبرنگاران وارد است فعلا کاری ندارم؛ موضوع بحث دیگری خواهد بود، سوال من این است آیا سرنوشتی جز خاک خوردن در ویترین افتخارات دانشکده و در خوشبینانه ترین حالت تهیه چند مقاله ISI که نتیجه آن تسهیل ورود دانشجوی مذکور به یک دانشگاه معتبر خارجی و افزایش تعداد مقالات استاد راهنماست، در انتظار این ابداعات هست؟
آیا به راستی جو تحقیقات آکادمیک در دانشگاه های ما انقدر از نیازهای واقعی کاربرانش به دور است که نتایج آن ارزش تجاری شدن ندارد؟ شاید هم مشکل از جای دیگریست همان کلیشه معروف حلقه مفقوده که بین دانشگاه و صنعت گم شده و اثری از آن هم پیدا نیست!
سلام.
اوایل کار لوتوس، وقتی مطالب کاربردی مینوشتم، معمولاْ مورد استقبال خوانندههای عزیز قرارمیگرفت. اما اخیراْ احساس میکنم که چندان طرفدار نداره.
این موضوع باعث شد که یه پیشنهاد به ذهنم برسه :
آدمهای جالبی هستیم، خیلیها نمیدانیم برای چه زندگی میکنیم. خیلیها نمیخواهیم بدانیم. خیلیها زجر میکشند که فکرش کنند.
آدمهای جالبی هستیم، کار میکنیم که زندگی کنیم. آنقدر کار میکنیم تا میمیریم بیآنکه زندگی کنیم.
آدمهای جالبی هستیم، بزرگترها زندگیشان را فدای بچههایش میکنند و بچهها دلگیر از اینکه اینقدر کسی مواظبشان!
آدمهای جالبی هستیم، با دیگران معاشرت میکنیم تا لذت ببریم. آنقدر برای این معاشرتها آداب میتراشیم که مایه زجرمان میشود.
آدمهای جالبی هستیم، اینقدر جالب که خودمان هم نمیدانیم از خودمان چه میخواهیم.
ما مردم جالبی هستیم، یادمان رفته است زندگی رسم خوشایندی است.
آدمهای جالبی هستیم، من بیشتر، تو کمتر! اما جالب هستیم.
فرهنگ مجموعه رفتارها، اعتقادات و مناسک اکتسابی است که عامل پیوند یک جامعه و در عین وجه افتراق آنها از دیگران است. تمدن را اسباب و وسایل مادی دانستهاند که به سبب آن مجموعهای از فرهنگها در درون آن قرار گرفته است. تمدن کاریزی واژهای است که توسط کسانی چون دکتر پاپلی یزدی رواج یافته و بیانگر نقش ویژه کاریز یا قنات در آفرینش زندگی و فرهنگ در مناطقی در قسمت کویر مرکزی فلات ایران است و شهرهایی چون یزد، کرمان، بم، بیرجند، قاین، فردوس، گناباد، کاشمر، سبزوار، سمنان، دامغان، گرمسار، کاشان، نایین، تهران قدیم و … را دربرمیگیرد. پارهای از ویژگیهای محدوده تمدن کاریزی عبارتست از :
۱- تسلط کویرها و بیابانها و محصور بودن آنها توسط سلسله کوههای بلند
۲- بارندگی کم
۳- نبود رودخانه دایمی در بیشتر منطقه
۴- محدودیت کشت دیم
۵- وابستگی به آبهای زیرزمینی
۶- پوشش گیاهی بسیار ضعیف
۷- پراکندگی آبادیها
خواندن ادامهی این نوشته »
همانطوری که همه میدانیم، امروز روز ویژهای است. احتمالا امروز مطلب نخواهیم داشت.
