کم و بیش خبر دارید از اتفاقات لوتوس. من هم می‌خواهم به مرخصی روم (شاید به سبک محمدرضا شاه). اگر کسی برای نوشتن در این روز کاندیدا است اعلام کند که مایه خوشحالی را فراهم خواهد کرد.

راستی، از همه اعضای ثابت حال و گذشته متشکرم و از چند مهمانی که داشته‌ایم بیشتر.

تا فراموش نکرده‌ام: گزارش جلسه آخر هیات مدیره سمپاد را از اینجا بخوانید.

(امروز خوشبختانه فرصتی فراهم شد و اینترنتی بود تا اصطلاحاً در سه اپیزود مطلب خود را بنویسم و به نوعی جبران مافات کنم. ضمن عذرخواهی از همه دوستان این سه مطلب تقدیم می شود.)

مدرنیسم در ایران عمدتاً دولتی است چرا که عمده سرمایه و پول در دست دولت است و دولت اولین جایی است که با دنیای خارج در تماس قرار می گیرد. بنابراین بیش از همه تغییرات و احساس نیاز به هم گامی جهانی را حس می کند. اگر برای منافعش احساس خطر نکند طبیعتاً باید پیشرو در تغییرات باشد.
یکی از مسائلی که هنوز در ایران نوپاست جامعه مدنی است. وظیفه دولت در این میان پاسداشت این نهال، آبیاری، تغذیه و رشد آن تا زمان ایستادگی روی پا به تنهایی و یا باز به کمک دولت و البته مهمتر از همه ثمر دهی است. بنابراین قدم اول شناخت نهال مناسب است و چون در بسیاری از مواقع زمین و حتی آب مناسب پیدا نمی شود و در عین حال نمی توان گرسنه ماند و احساس نیاز هست پس باید همه را فراهم کرد تا به نتیجه مطلوب رسید. این تکنیک در مورد هر چیز نو و مناسب دیگری از جمله علوم و تکنولوژی های نو نیز می توان مورد استفاده قرار داد. تکنیکی که قرار بود در مورد آی تی استفاده شود.
حال شاید همیشه دولت به این امر واقف نباشد. بنابراین این وظیفه به نوعی بر عهده کسانی است که درک و توان بیشتری دارند تا این نقیصه را جبران کنند. بنابراین ضمن اینکه باید همواره افراد توانمند به تلاش خود ادامه دهند تا در طولانی مدت این نهال ها به ثمر بنشیند، از دیگران هم زیاد نباید متوقع بود تا در زمینه نامساعد سریع رشد کنند و به اصطلاح روی پای خود بایستند. پس راه با جدیت ادامه دارد و از دولت و هر کس دیگری باید یاری گرفت و صبور بود.

هنر معماری و اعجاز فضا همیشه برایم معما بوده است. معماری هنر ماندگار، دم دستی و هر روزی است که در آن نفس می کشیم و زندگی می کنیم. معماران و طراحان می توانند بهترین خادمان یا بدترین خائنان باشند. دوست داشتم تا تجربه ای از بازی فضایی، انجمن سمپاد و اعمال سلطه برایتان بنویسم. البته چیزی که مربوط به خود شما دوستان سمپادی می شود و در عین حال ربطی به مهندسین معمار در این مورد به خصوص ندارد.
وقتی برای گرفتن دفتر انجمن به پارک علم و فنآوری آمدم، دوستان سمپادی مسؤل و سایر مسؤلین در پارک بدون تشریفات اداری خاصی ما را در پارک پذیرفتند و در ضلع غربی پارک، به قول معروف پیشانی پارک فضایی وسیع در اختیار انجمن گذاشتند. این مکان از چند جهت مناسب بود به گونه ای که می توان ادعا کرد درصدی از توسعه انجمن سمپاد به طور غیر ارادی ناشی از داشتن مکان و خانه ای در اقبال بود.
از درب کوچک پارک وارد می شدیم، از فضای اداری و نگهبانی که نماد اعمل سلطه اند دور می شدیم، حیات زیبا و وسیع مجموعه را زیر پا طی می کردیم، از جلو مکان شرکت ها عبور می کردیم و اینگونه با لمس پارک و احساس هم دلی در عین جدایی و استقلال وارد فضایی بزرگ و غیر اداری می شدیم. در آنجا بنا به ضرورت هر طور که می خواستیم صندلی ها و دکور را می چیندیم و آرام و صمیمی با خیال راحت و فراغ بال با هم به گپ و گفتگو و برنامه ریزی برای کارها می پرداختیم. حتی گاهی این مسیر طولانی به این امکان را می داد تا در بین راه با ملاقات هم جلسات دوستانه ای در فضای بیرونی داشته باشیم. اما
با انتقال دفتر از پیشانی به سردر اول اینکه نفس انتقال نوعی اعمال سلطه و کم کردن ارزش انجمن ها بود. دوم اینکه از فضایی انجمنی وارد فضایی اداری شدیم که خود به خود القاء کننده این بود که هر کس کاری دارد بیاید و وقتی کارش تمام شد برود. سوم ورودی پارک به کنار سردر منتقل شد و همین باعث شد تا به محض ورود در مجموعه خود را در دفتر ببینیم بدون اینکه پارک و فضای زیبای آن را لمس کنیم و با آن به اصطلاح دم خور شویم. چهارم نزدیکی دفتر در کنار خیابان احساس پرتاب شدگی به بیرون به دست می دهد. پنجم با حضور نگهبانی در کنار دفتر احساس سلطه از لحاظ سمبلیک تقویت شده است. ششم پارتیشن بندی دفتر محدودیت انجمن از لحاظ ساختار استقرار فضایی و فیزیکی به حد نهایی خود رسید. چرا که مجموعه دیگر کاملاً حالت اداری به خود گرفته است. متأسفانه الان دیگر سمپادی ها کمتر وقت اضافه خود را در انجمن صرف می کنند و کمتر در آنجا همدیگر را ملاقات می کنند. البته مسؤلین پارک چندان خود به کاری که کرده اند شاید واقف نباشند و زیاد هم نمی شود از آنها توقعی داشت.
باید خودمان برای خودمان به فکر چاره و جایی مستقل باشیم. این پرنده حالا دیگر باید پرواز را آموخته باشد تا پر بگیرد هر چند زمین خورد باز باید بلند شود و یا چون ققنوس از خاکستر خویش باز حیات یابد.

عده زیادی که از ابتدا با لوتوس بودند و بسیار جدی و داغ، کم کم سرد شدند، بعد هم خداحافظی کردند و حتی وقتی برای نوشتن در لوتوس دلتنگ هم شدند در آنجا ننوشتند برعکس آن زمان هایی که بدون داشتن مطلب جدید باز می نوشتند. چند نکته برای دوستان همیشه جدی ام چه در ماندن و چه در رفتن خواستم بنویسم. هر چند کلیت این مطلب از قبل در ذهنم بود و می خواستم در میان بگذارم.
اول اینکه به راستی چرا ابتکار یک عده ای فرهنگی نمی شود برای دیگران تا آن را ادامه دهند؟ مقصر کیست؟ مؤسسان یا ا دامه دهندگان یا هر دو؟ بسیاری از ما دانش خود را به دیگران منتقل نمی کنیم و همچون ما دیگران نیز خود را عقل کل می دانند و اباء دارند از اینکه نکند دنباله رو به حساب آیند. چون ما از ابتدا شروع می کنند و به انتها نمی رسانند. همه خود را در آکواریوم هایی حبس کرده ایم و کارهایمان در بهترین حالت مینیاتوری و کوچک است.
دوم در فعالیت های داوطلبانه استمرار و یا حداقل ظرفیت سازی برای استمرار کار مهم است نه اینکه لزوماً مانند یک کار موظف طبق قرارداد کاری را شروع کنیم و بعد ناگهان خود را از قافله بدون اینکه حتی کسی را به جای خود گذاریم به کنار کشیم. کار پروسه ای است نه پروژه ای و هیچ اجباری هم در میان نیست اما خداحافظی یعنی زیر پای دیگران را خالی کردن. به خاطر داشته باشیم همه چیزهای سفت و سخت دود می شود و به هوا می رود. درختان خشک ستبر در برابر تند بادها می شکنند و بوته های خمیده می مانند. نه اینکه درخت نباشیم نه اینکه محکم نباشیم، این فضا جای لطافت و نرمی است چرا که هیچ کس به هیچ چیز مجبور نیست. قصه دل است و خویشتن و بس.
امیدوارم نیلوفر آبی پژمرده سمپاد دوباره جان بگیرد، از من و ما فراتر رود و جایی شود برای همه سمپادی ها. آیا می شود پنجاه سال دیگر هنوز لوتوس دل نوشته و با هم نوشته سمپادی های امروز، دیروز و فردا باشد؟ چه باید کرد تا چنین شود؟
به نظر من شاید بهترین کار نوشتن در وقت داشتن مطلب و حرفی برای گفتن به صورت دایمی و همیشگی باشد و دوم بزرگ کردن شبکه دوستان برای حضور در این فضا و سوم کمی از جیب خود در سال خرج کردن برای نگه داری فضای سایت. جایی که در آن لذت می بریم و در کنار دوستانمان احساس می کنیم که ما هستیم.
به عنوان یک عضو کوچک از همه دوستان مبتکر و مؤسس و سایر دوستان سمپادی نویسنده می خواهم با کمک هم نیلوفر آبی سمپاد را نگه داریم تا از آن بسیار بروید.

سلام به همه خوانندگان عزیز!
می خوام باهاتون خداحافظی کنم.
شاید یه وقت دیگه، یه جای دیگه، یه وبلاگ دیگه..
شاد و پیروز باشید
مهسا محق

جلسه این هفته هیات مدیره ساعت ۸:۱۰ شب شروع شد. موضوع جلسه بررسی وضعیت مالی انجمن بود. در شروع دکتر مدرسی گزارشی از بدهی‌های انجمن و درآمدهای پیش‌بینی‌شده ارائه نمودند. مقرر شد که در هر مورد یکی یا چند نفر کار وصول درآمد را پیگیری کنند.

سپس دکتر مدرسی در مورد روابط انجمن با خانم اعیان توضیحاتی برای هیات مدیره انجمن سمپاد ارائه دادند که پیرو آن قرار شد در جلسه بعدی از خانم اعیان دعوت شود که همراه با مستندات خود در جلسه حاضر شوند و موضوع همکاری ایشان در قسمت مهندسی ارزش واضح و شفاف شود.

همچنین مقرر شد در اسرع وقت کار تهیه تفاهم‌نامه با گروه‌های سمپادی با پیگیری دکتر مدرسی انجام و جهت تصمیم‌گیری نهایی به جلسه هیات مدیره ارئه شود.

موضوع دیگر جلسه مساله درگیر شدن همه اعضای انجمن در امور انجمن بود. به این منظور تصویب شد جلسات هیات مدیره در چهارشنبه سوم هر ماه با حضور اعضای انجمن برگزار شود. (اگر برای حضور در جلسه بعدی تمایل دارید با دفتر انجمن تماس بگیرید تا نام شما در لیست مدعوین قرار بگیرد)

جلسه ساعت ۲۱:۴۵ پایان یافت.

حاضران جلسه: مهدی امیرحیدری، علی مدرسی، صادق نقاش‌زاده، امیرحسین عطاییان، الهام پورکرامتی

مدت زمان زیادی از تاریکخانه‌ها و نور قرمز و محلول و آویزان کردن عکس‌ها نگذشته است. اما فاصله عمیقی بین تاریکخانه‌های واقعی و مجازی وجود دارد. آنقدر که به اتاق روشن، بدل شده است! «لایت روم» ،(Light Room) نام نرم‌افزاری است که به صورت بسیار ساده و کارآمد امکان‌ مدیریت تصاویر را فراهم می‌آورد. نسخه نهایی این نرم‌افزار هنوز ارایه نشده و در مرحله تست بتا است. با این حال، نود درصد نیازهای گرافیک شما را برآورده می‌سازد و دیگر نیاز چندانی به «فتوشاپ» نخواهید داشت.
«لایت روم»، از سه ناحیه اصلی تشکیل شده است. در سمت چپ به مرورگر عکس‌ها و تصاویر اصلی دسترسی دارید. در سمت راست پانل، ابزارهای مورد نیاز جهت انجام عملیات متفاوت بر روی عکس قرار گرفته است. در قسمت پایین هم ناحیه به شکل نوار فیلم (Filmstrip)، عکس‌هایی که در حال کار با آنها هستید را به صورت بند انگشتی (Thumbnail) نمایش می‌دهد. همه این تصاویر متعلق به یک Shoot است. یک Shoot به مجموعه تصاویری گفته می‌شود که طی یک پروسه عکاسی گرفته شده است.

خواندن ادامه‌ی این نوشته »

چهارشنبه هفته گذشته جلسه هفتگی هیات مدیره انجمن بود. مطالبی که در جلسه مطرح شد:

• مشخص کردن رویه کلی تشکیل گروه‌های انجمن و خطوط قرمز در فعالیت‌های آنها.
• مشخص کردن نحوه مشخص شدن شرکت‌های سمپادی و نحوه ارتباط با آنها.
• تایید نحوه ارتباط گروه آموزش مهندسی ارزش سمپاد.
• در پایان گزارش وضعیت مالی انجمن توسط دکتر مدرسی رائه شد که بررسی آن به جلسه بعدی هیات مدیره موکول شد.

به طور کلی هر کسی که مایل باشد که در زیر مجموعه انجمن فعالیت کند می‌تواند طرح خود را در قالب فرمی که تهیه خواهد شد به هیات مدیره انجمن ارائه کند. هیات مدیره طرح را در اسرع وقت بررسی می‌کند و در صورتی که طرح با خطوط قرمز مشخص شده (مثل عدم فعالیت سیاسی، قانونی بودن فعالیت و …) تضادی نداشته باشد، توافق‌نامه‌ای بین انجمن و ارائه کننده طرح امضا خواهد شد. در این توافق‌نامه که بسته به هر مورد تنظیم خواهد شد خواسته‌های طرفین و میزان مسؤولیت هر کدام مشخص خواهد شد. بعد از امضای توافق‌نامه طرح قابل اجرا خواهد بود.

در همین جلسه قرار شد که انجمن همه فعالیت‌های خود در زمینه مهندسی ارزش را به خانم اعیان به مدت سه سال واگذار کند. همچنین مقرر شد توافق‌نامه نحوه همکاری در اسرع وقت تهیه و امضا شود.