(امروز خوشبختانه فرصتی فراهم شد و اینترنتی بود تا اصطلاحاً در سه اپیزود مطلب خود را بنویسم و به نوعی جبران مافات کنم. ضمن عذرخواهی از همه دوستان این سه مطلب تقدیم می شود.)

مدرنیسم در ایران عمدتاً دولتی است چرا که عمده سرمایه و پول در دست دولت است و دولت اولین جایی است که با دنیای خارج در تماس قرار می گیرد. بنابراین بیش از همه تغییرات و احساس نیاز به هم گامی جهانی را حس می کند. اگر برای منافعش احساس خطر نکند طبیعتاً باید پیشرو در تغییرات باشد.
یکی از مسائلی که هنوز در ایران نوپاست جامعه مدنی است. وظیفه دولت در این میان پاسداشت این نهال، آبیاری، تغذیه و رشد آن تا زمان ایستادگی روی پا به تنهایی و یا باز به کمک دولت و البته مهمتر از همه ثمر دهی است. بنابراین قدم اول شناخت نهال مناسب است و چون در بسیاری از مواقع زمین و حتی آب مناسب پیدا نمی شود و در عین حال نمی توان گرسنه ماند و احساس نیاز هست پس باید همه را فراهم کرد تا به نتیجه مطلوب رسید. این تکنیک در مورد هر چیز نو و مناسب دیگری از جمله علوم و تکنولوژی های نو نیز می توان مورد استفاده قرار داد. تکنیکی که قرار بود در مورد آی تی استفاده شود.
حال شاید همیشه دولت به این امر واقف نباشد. بنابراین این وظیفه به نوعی بر عهده کسانی است که درک و توان بیشتری دارند تا این نقیصه را جبران کنند. بنابراین ضمن اینکه باید همواره افراد توانمند به تلاش خود ادامه دهند تا در طولانی مدت این نهال ها به ثمر بنشیند، از دیگران هم زیاد نباید متوقع بود تا در زمینه نامساعد سریع رشد کنند و به اصطلاح روی پای خود بایستند. پس راه با جدیت ادامه دارد و از دولت و هر کس دیگری باید یاری گرفت و صبور بود.

نوشته شده در یکشنبه ۲۶ خرداد ۱۳۸۷ در ۸:۰۲ ب.ظ و در زیرمجموعه‌ی روزانه. می‌توانید پاسخ‌ها این نوشته را پیگیری کنید با RSS 2.0 خوراک. می‌توانید پاسخ دهید٬ یا بازتاب بفرستید از سایت خودتان.