آقا قبل از اینکه توضیح بدهم قصه این سمپاد تهران چیست؛ اول بگذارید قصه لوتوس‌نویس شدنم را بگویم. ماجرا از این قرار بود که بنظرم اومد که از پاتوق تهران -مخصوصا برای کسایی که فرصت کافی ندارند یا بنظرشون پاتوق، آنهم در تهران که باید هِلِک و هِلِک از یک گوشه‌ی تهران، وسط کلی دود و ترافیک بکوبی بروی گوشه‌ی دیگر به زحمتش نمی‌ارزد- را بگونه‌ای جذاب روایت کنم تا بقیه هم قند توی دلشون آب بشه و پاتوق پر رونق‌تر از اینی که هست بشود. خوب تقریبا تنها رسانه هم، این SMSهایی بود که برای بچه‌ها ارسال می‌شود. از اون حرف‌ها بود؟ خوب بابا صبر کنید خودم می‌فهمم که انتظار زیادی از SMS داشتم. درنتیجه تنها راه باقی ماند هم همین لوتوس خودمان است. البته قبل از اینکه انجمن شبکه‌ی ماهواره‌ای‌اش را راه بیاندازد.

با کلی شوق ذوق SMS زدم به مقام محترم سردبیری که آقا ماهم بازی. من که توی ذهنم این توهم را داشتم که از موضوع استقبال می‌شود. اما زهی خیال باطل. آقای سردبیر چنان زد توی بُرجَک‌مون که آقا بیا و ببین. آقای سردبیر گفت که حال درخواستت را بنویس بررسی کنیم، بینیم چی می‌شه. اونجوری که او گفت بنظرم اومد که چه تشریفاتی باید داشته باشد. از جذبه سردبیر هم دستگیرم شد که لوتوس خفن‌تر از آن حرفهایی است که با با این رزومه‌ی «دوزاری» من بشود افتخار نوشتن در آن را به این زودی‌ها کسب کرد. این بود که گفتم آقا بیخیال!

خوب اما ستاره سعد ما درخشید با SMS دکتر مدرسی فهمیدم که گویا قرار شده لوتوس نویسندگان‌اش را افزایش دهد. من هم بلاخره پیه، نوشتن درخواست به آقای سردبیر را به تنم مالیدم. بدین ترتیب شاهین اقبال رو دوش من نشست. فعلا مهمان لوتوسی‌های گرامی شدم.

آهان قرار بود درباره سمپاد تهران بگویم خوب ولی خودمم خسته شدم. اصلا قصه سمپاد تهراد باشه برای یاداشت بعدی.

تگ‌ها: سمپاد, سمپاد تهران, لوتوس

نوشته شده در چهارشنبه ۱۲ تیر ۱۳۸۷ در ۱:۰۰ ق.ظ و در زیرمجموعه‌ی روزانه. می‌توانید پاسخ‌ها این نوشته را پیگیری کنید با RSS 2.0 خوراک. می‌توانید پاسخ دهید٬ یا بازتاب بفرستید از سایت خودتان.