قرار بود توی یاداشت قبلی از چگونگی راه افتادن سمپاد تهران بگویم که بحث به جایی دیگری رفت. اما از آنجا که چاشته‌خور، از میراث‌خور هم بدتر است، باز هم می‌خواهم مُختان را برای یک درد و دل دیگر بکار بگیرم. نوشته‌های این وبلاگ را که مرور کردم، متوجه شدم بیشتر بچه‌ها حول و هوش تخصص‌شان می‌نویسند اما از آنجا که من اگر لب دریا هم بروم آبش خشک می‌شود، اینجا هم تخصص ما را ممنوع کرده‌اند. باورتان نمی‌شود؟ بروید از آقای نقاش‌زاده مقام معظم سردبیری بپرسید! خوب فقط می‌ماند همان موضوع مشترکی که می‌توانیم در موردش بگوییم و بشنویم؛ یعنی همان سمپاد خودمان. این توفیق اجباری باعث می‌شود که من بیشتر حول هوش سمپاد و سمپادی‌ها یا موضوعاتی که به شکلی به آنها مرتبط باشد، بنویسم. هرچند با روحیه محافظه‌کاری ما یزدی‌ها این کار هم چندان ساده نیست. به همین دلیل انتظار دارم دوستان کم کم معذورات‌شان را به من تذکر بدهند که یک وقت سوتی ندهم که بند را آب ببرد. علی‌الخصوص لیدر دو فراکسیون اصلی نسوان سمپاد تهران که بنا دارم درباره‌شان بنویسم. یعنی کودک فهیم و ژان‌والژان! آقا اگر اِن قُلتی دارید، بگوید. هر چند باید بگویم که اگر اِن قُلت‌ها خیلی حیثیتی نباشد به آن ترتیب اثر نخواهم داد؛ چون اساسا معتقدم نباید زیر بار زور رفت، مگر اینکه زورش خیلی پر زور باشد.

خوب حالا که حسابی میخ اقتدارم را وسط این لوتوس کوفتم، این را هم بدانید ‌که من در یادداشت‌هایم راوی بی‌طرف نخواهم بود و به تشخیص خودم سوژه‌ایی را پرنگ خواهم کرد. آدم‌های جمع را گاه اغراق شده معرفی خواهم کرد؛ هرچند احتمالا با اسامی نه‌چندان واقعی؛ بگونه‌ای که حتی دوستانی که در جمع ما نیستند، بتوانند در جمع ما حضور غیر مستقیم داشته‌باشند، اعضایش را بشناسند و مسائلش را بفهمند؛ گویی که در جمع ما هستند.

خودم ترجیح می‌دهم از ادبیات خیلی فرمال هم استفاده نکنم، مگر اینکه بچه‌ها نظر دیگری داشته باشند. چون به نظرم می‌آید که وبلاگ و فضای وبلاگی آنهم برای خواننده‌ای که می‌خواهد online مطلب بخواند، رسمی نوشتن چندان جذاب نخواهد.

من چهارشنبه‌ها روده درازی خواهم کرد؛ به جز مقررات غیر قابل تغییر آقای سردبیر، بقیه مواردی که به نوشتن در مورد سمپاد تهران مربوط باشد، را می‌توانیم با گفتگو، تغیر بدهیم.

خوب مثل اینکه دوباره فرصت به این نرسید که بگویم از سمپاد تهران چه خبر! حتما توی یادداشت بعدی در موردش صحبت خواهیم کرد.

پی‌نوشت بی‌ربط: مقام معظم سردبیری! من نمی‌دونم کی به شما گفته که توانایی «نه» گفتن یعنی سرد، یخ و بی‌خِیر بودن! ولی رسما اعتراف می‌‌کنم که ما را فرمودید با این «نه» گفتنات.

تگ‌ها: سمپاد تهران, لوتوس

نوشته شده در چهارشنبه ۱۹ تیر ۱۳۸۷ در ۸:۲۹ ق.ظ و در زیرمجموعه‌ی روزانه. می‌توانید پاسخ‌ها این نوشته را پیگیری کنید با RSS 2.0 خوراک. می‌توانید پاسخ دهید٬ یا بازتاب بفرستید از سایت خودتان.