یه چرخی دور خودت بزن، اصلا بگرد توی همه ی خاطراتت، ببین کجا رفتی که اونجا غریب نبودی و غربت را ندیدی و حسش نکردی؟

درد غربت، درد غربت …

قیافه ی ورودی جدید ها را که می بینی! هم کلاسیت که سر کلاس بغل دستت می نشست و زنگ تفریح دنبال یه جا میگشت که هیچکس نباشه. راهنمایی، زنگ تفریح می خورد و توی کلاس می موندی. معلم که غیبت داشت، همه تو حیاط بودند و تو توی کلاس می موندی و واسه خودت آواز می خوندی که آقای جوادیان میومد بهت تذکر می داد که بقیه کلاس دارند! سوم دبستان باید گوشه حیاط بشینی و فوتبال بچه ها را ببینی، ولی تو را بازی ندن، چون دَرسِت یه ذره بهتر بود و بازی بلد نبودی، مگه اینکه خود آقای برادران بیاد و بهت بگه تو هم پاشو بیا، اون وقت هم فقط گه گداری پاسی، اونم بیشتر به اجبار، میاد طرفت و دستپاچه میشی و مثل همیشه خراب میشه. سال اول مدرسه که هیچ وقت یادت نرفت، اون وقتی که هم کلاسی کیفت را برداشت و وقتی ناظم شما ها را دید که درگیر شدین، تا اومدی حرف بزنی و توضیح بدی، آنچنان سرت داد زد که…

وقتی داری قوانین زندگی را برای پسر بچه ی سه سال تعریف می کنی، یه لحظه لبخندش میره و اون طرف چشمش غربت هویدا میشه، بعد دوباره می خنده تا دلت را ببره و تو هم محکم بغلش می کنی و اون حالا هی می خواد در بره از دستت…

اول زندگی یادت رفته چقدر گریه کردی؟

بدترین نوع غربت، اینه که اون جایی که فکر می کنی غریب نیستی، بری و ببینی اون جا بیشتر از جاهای دیگه غریب شدی…

وقتی بیشتر بهش فکر می کنی، به این نتیجه می رسی که:

چه کنم با دل تنها، چه کنم با غم دل؛ چه کنم با این غم، دل من ای دل من… گردشی نامتناهی

راه دیگه ای هم هست آیا؟

نوشته شده در دوشنبه ۱۵ مهر ۱۳۸۷ در ۸:۴۸ ق.ظ و در زیرمجموعه‌ی روزانه. می‌توانید پاسخ‌ها این نوشته را پیگیری کنید با RSS 2.0 خوراک. می‌توانید پاسخ دهید٬ یا بازتاب بفرستید از سایت خودتان.